“Yaşamın dini gelenek ve onun yorumlanmasıyla ilgili bağlamları onları tarihsel olarak dile getirmiş olan dille olan bağlantılarını yitirirler. Arapça ve Farsça'dan arındırılmış modern dil, kendi yönünden, kökenin tarihsel tözünden ayrılmıştır; tininin sürekliliği de dil alanında parçalanır. Avrupalılaşma'yla bağlantılı tarihsel süreksizlik, toplumsal gelecek ve tarihsel köken arasındaki antiteze kadar varır; uzlaşmaz bir biçimde ve doğrudan doğruya yaşamın temelini kemiren ve günün birinde sona erdirilmesi için baskı yapan o çelişki haline gelir.”